Logo deposthoorn.nl


Foto: MARK DAVID

Columnist Cary ging vliegeren in Zuiderpark

Nu het zomer is, lijkt iedereen wat vrolijker, opgeruimder en zorgelozer. Waarschijnlijk is dat een reflexie omdat ik me zo voel. Maar toch de kleurrijkheid, de minimalisering van kleding, de voor het oog gezonde huidstinten maken mijn beleving een stuk aangenamer.
Ook de activiteiten zijn anders, een keertje naar het strand, 's avonds op een terrasje, liggen op een grasveld met een grasspriet in je mond naar de witte schapenwolkjes kijken en fantaseren dat je er een pin up in herkent. Het liggen wordt even anders als je met ontbloot bovenlijf op een plek gaat liggen waar de brandnetels net gemaaid zijn. Dan is het voor omstanders wel een beetje vreemd een man tot aan zijn
nek in een slootje te zien staan tussen rondkwakende eenden.
Ik kreeg onlangs op een beurs een vrij groot relatiegeschenk, groot maar licht van gewicht. Toen ik het opende bleek er een vlieger in te zitten. Vliegeren, tja dat deed ik in mijn jeugd, met zelfgebouwde vliegers.
Ik kocht vliegerpapier, dunne latjes en vliegertouw, knippen, plakken en uitbalanceren en dan vliegeren met vriendjes uit de buurt. Zo hoog en zo ver mogelijk. Belangrijk was de staart, lang en creatief gekleurd.

Vroeger moest ik voor mijn leven rennen om het ding omhoog te krijgen


De vlieger die ik nu had gekregen week totaal af van de bij mij bekende vliegers. Nylon, kunststof latjes, nylon koord en een fikse afmeting. De constructie was niet al te moeilijk dankzij de bijgevoegde handleiding.

Eenmaal klaar, ging ik op weg naar het grote veld in het Zuiderpark, daar had ik de ruimte en mogelijk wat wind. De moderne vlieger vraagt een andere toepassing dan vroeger, toen moest ik voor mijn leven rennen om het ding omhoog te krijgen. Ik legde de vlieger op de grond en begon te rennen, geen resultaat.
Na een flink aantal pogingen moest ik mij van mijn drijfnatte T shirt ontdoen en even zitten uithijgen.
Er kwam een jongen naast mij zitten, die mij vertelde dat hij uit Afghanistan kwam, waar vliegeren een nationaal gebeuren was. Hij legde me uit: de huidige vlieger gaat als vanzelf, uit de hand.
Ik paste de mij net uitgelegde manier toe en hij steeg op als Icarus naar de zon, de katrol nylonkoord liep af als een klosje garen dat de trap afrolt. Onwetend over de kracht en snelheid die zo'n vlieger ontwikkelt, sloeg het koord om mijn been en werd ik met een plotselinge ruk onderuit getrokken, natuurlijk de klos stevig vasthoudend. Als een waterboarder op het droge werd ik wentelend over de grond gesleept. Van het midden van het veld naar de zijkant dwars door barbecueënde gezinnen, groepjes voetballers, op kleedjes liggende paartjes naar de struiken, jammer genoeg opnieuw kennismakend met deze keer ongemaaide brandnetels. De Zuiderparksloten zijn minder diep dan ik dacht.

Reageer als eerste
Meer berichten


Shopbox