Foto:

Column Marc Tangel: Tekentafeltheorie

De kantine van de 's-Gravenhaagsche Stadsrijschool aan de Kazernestraat kent zo zijn eigen stamgasten, zoals de grijze man in beige bodywarmer, die op samenzweerderige toon tegen de bardame mompelt: "Die nieuwbouw van Buitenlandse Zaken aan de Rijnstraat heeft ook niet helemaal uitgepakt zoals ze dat op de tekentafel bedacht hadden. Bij de oplevering werd verwacht dat veel meer ambtenaren vanuit huis zouden gaan werken. In plaats daarvan staan ze nu 's ochtends om zeven uur te dringen voor die paar flexplekken die er te vinden zijn!"

De bardame haalt enigszins onverschillig haar schouders op. "Dat heb je zo vaak", constateert ze, "dat op papier iets prima lijkt te werken, maar de praktijk is een ramp. Neem mij bijvoorbeeld, ik word beroofd van mijn handtas waar alles in zat: telefoon, paspoort, bankpas, noem het maar op. Na een paar dagen krijg ik van de bank een nieuwe pas, maar die moet ik activeren en dat kan alleen via internet. Ik heb daar een apparaatje bij nodig dat een inlogcode voor de website geeft, maar dat zat óók in mijn tas. Gelukkig heb ik een collega die bij dezelfde bank zit en die had zo'n kastje toevallig bij zich. Dus ik naar de website van de bank, maar om mijn pas te activeren, had ik tóch echt een eigen apparaatje nodig. Dus ik naar de link om dat ding als vermist op te geven, maar om dat af te ronden bleek ik een serienummer nodig te hebben, wat weer te vinden was op het bijbehorende doosje. Maar dát zat dus in die geroofde tas!"

De zucht die de aangeschoven jonge dame bij het horen van dit relaas slaakt, stuurt de blikken van beiden gesprekspartners verwachtingsvol haar kant op. De nieuwsgierigheid wordt ingelost: "Twee jaar geleden werd ik plotseling weduwe", begint ze, "en in de nasleep hiervan bedacht ik me dat het wel handig was om onze en/of rekening op mijn naam te laten zetten. Maar daar had de bank de handtekening van mijn echtgenoot voor nodig. Dus ik op een ochtend naar zo'n servicepunt, maar daar kreeg ik te horen dat ik toch echt naar één van de grotere regiokantoren moest gaan. Daar aangekomen, werd me verteld dat ik een afspraak kon maken, maar ik ben een alleenstaande moeder en zo ruim zit ik niet in mijn vrije ochtenden. Uiteindelijk kreeg ik dan toch iemand te spreken die het allemaal heel vervelend voor me vond, maar die handtekening bleef het hete hangijzer. De documenten die ik had meegebracht, vonden ze daarentegen wel overtuigend genoeg om de rekening op naam van mij en de erven van mijn man te zetten, maar ondertussen stuurt de bank nog steeds twee passen op, die ik vervolgens mag betalen."

De grijze man schudt onthutst het hoofd, terwijl hij de bardame een geroutineerd teken geeft voor zijn laatste rondje. "Hoe is dat eigenlijk bij jou afgelopen?', informeert hij als het flesje schuimend vocht wordt voorgezet. "Nou", aarzelt de dienster, "na veel vijven en zessen kreeg ik het uiteindelijk wél voor elkaar aan het loket. Maar om mijn bankzaken te kunnen blijven doen, zal ik in de toekomst alsnog zo'n kastje moeten aanschaffen." De grijze man knikt begripvol. "Wat kost zoiets?", vraagt hij. "Vijftien Euro", klinkt het mat. De grijze man neemt een ferme slok van zijn drankje, kijkt na het doorslikken nog even bedachtzaam voor zich uit en concludeert ten slotte: "Ja, dat is inderdaad flink geld voor een rekenmachine waar je niks mee kan..."

Meer berichten




Shopbox