Copyright foto Dick Teske. Portret wijkagent boulevard Pjotr Vreeswijk. Eénmalig vrij copyright voor De Posthoorn bij artikel over Pjotr. Naamsvermelding voluit verplicht Foto Dick Teske
Copyright foto Dick Teske. Portret wijkagent boulevard Pjotr Vreeswijk. Eénmalig vrij copyright voor De Posthoorn bij artikel over Pjotr. Naamsvermelding voluit verplicht Foto Dick Teske (Foto: TESKE)

Column agent Pjotr Vreeswijk: Verwarde personen

Je leest er steeds vaker over: verwarde personen. De politie krijgt er dagelijks in toenemende mate mee te maken. Laatst las ik ergens dat we er meer dan 90.000 keer per jaar voor uitrukken en dat neemt steeds verder toe. Helaas duiken er ook veel verhalen op in de media waarbij er slachtoffers vallen te betreuren. Hoe dan ook, het is een actueel onderwerp.

Soms komt men zichzelf aan het bureau melden, maar meestal worden de collega's van de noodhulp gestuurd naar die ene buurman die door het lint gaat, of iemand die met een mes in zijn hand schreeuwend over straat loopt. Soms belt een persoon in nood zelf met 112 om te melden dat hij of zij het leven niet meer ziet zitten.

Ik geef eerlijk toe, het zijn nooit mijn favoriete meldingen geweest. Vooral in mijn beginjaren had ik er grote moeite mee. Ik vond het eng. Misschien kwam het door mijn onervarenheid en het ongrijpbare karakter ervan.

Ondertussen ben ik al heel wat jaartjes verder en heb ik tientallen, misschien zelfs een honderdtal verschillende casussen met verwarde personen meegemaakt. Ik ben er niet meer bang voor, maar ik blijf op mijn hoede.

Zoals ik in de column al eerder aangaf groeit het aantal meldingen waarbij verwarde personen betrokken zijn ieder jaar gestaag. Misschien komt het door de tijd waarin we leven, er wordt immers steeds meer van ons verlangd, maar wellicht komt het ook door de uitholling van de Nederlandse gezondheidszorg waardoor steeds meer patiënten door de mazen van het vangnet vallen.

Ik heb er niet voor gestudeerd maar ik zie steeds meer mensen door drank en/of drugsverslaving in een sociaal isolement raken. De hulp die wordt geboden, is vaak niet toereikend of wordt door de betrokkene niet geaccepteerd en de vicieuze cirkel is een feit. Als de politie ter plaatse moet komen, neemt men de persoon in kwestie - als het enigszins kan - mee naar de OVP (Opvang verwarde personen) en ook aan het bureau werkt een collega van Parnassia om de politie tijdens ingewikkelde gevallen met raad en daad bij te staan. Maar is de politie eigenlijk wel de geschikte organisatie om deze doelgroep te bedienen en zijn zij wel voldoende toegerust om het juiste te doen? Natuurlijk bevindt de politie zich in de frontlinie en alleen zij zijn 24/7 beschikbaar. De vraag is of een politiewagen hetzelfde is als een ambulance.

Ik heb geen directe antwoorden op die vragen en mij worden dit soort vraagstukken – tot mijn opluchting - ook niet voorgelegd. Maar ik zie wel hoe de gemiddelde diender in de dagelijkse praktijk met dit probleem worstelt als hij of zij voor de zoveelste keer naar die zwaar verslaafde bewoner wordt gestuurd en deze, net als al de voorgaande keren, toch niet wordt opgenomen. Of de frustratie bij die wijkagent die het maar niet voor elkaar krijgt de juiste instanties bij elkaar te krijgen. Na een tijdje weet hij ook niet meer hoe hij het de buurt uit te leggen waarom die man of vrouw nog steeds in de straat woont. Natuurlijk, er gaan ook veel dingen goed. De OVP is een vooruitgang. Daar waar er vroeger soms uren moest worden gewacht op de crisisdienst, rijdt er tegenwoordig in sommige regio's een zogenaamde zorgambulance. Desondanks is er nog veel werk aan de winkel.

Meer berichten