Copyright foto Dick Teske. Portret wijkagent boulevard Pjotr Vreeswijk. Eénmalig vrij copyright voor De Posthoorn bij artikel over Pjotr. Naamsvermelding voluit verplicht Foto Dick Teske
Copyright foto Dick Teske. Portret wijkagent boulevard Pjotr Vreeswijk. Eénmalig vrij copyright voor De Posthoorn bij artikel over Pjotr. Naamsvermelding voluit verplicht Foto Dick Teske (Foto: TESKE)

Column agent Pjotr Vreeswijk: Politiewerk 2.0

Eens in de twee weken schrijft de Haagse agent Pjotr Vreeswijk een column voor De Posthoorn. Hij geeft hierin een kijkje achter de schermen van het politiewerk.

De wereld om ons heen lijkt steeds sneller te veranderen. Met de komst van internet en mobiele telefonie is alles in een stroomversnelling geraakt. Hartstikke leuk, we delen onze vakantiefoto's met heel de wereld, boeken vliegreizen met twee drukken op de knop en appen ons een ongeluk. Maar met de snelle groei van Facebook, WhatsApp, Messenger en Twitter (misschien klink ik voor sommigen van u nu al hopeloos ouderwets) groeit ook de cybercrime. Veel criminelen struinen de straten al lang niet meer af, op zoek naar een slachtoffer. Het klassieke beeld van een, in het zwart geklede, inbreker leeft nog bij velen, maar vaak zitten deze criminelen veilig en ongrijpbaar achter een laptop. Ze proberen u over te halen uw rekeningnummer te geven of sturen u zelfs een WhatsAppbericht uit naam van een bekende van u. Bij de politie werken gelukkig opsporingsambtenaren die hierin zijn gespecialiseerd. Ze houden zich de hele dag bezig met het 'besurfeilleren' van de digitale straten. Maar daarover ga ik het een andere keer met u hebben.
Vandaag wil ik het hebben over innovatie in onze dagelijkse praktijk. We worden de straat op gestuurd met een Chromebook, hebben digitale verbindingsmiddelen en kunnen met sommige politiewagens zelfs al kentekens scannen als we rondrijden. We chatten, we Twitteren en bijna ieder bureau heeft een Facebookpagina. Ik las een keer ergens dat er zelfs digitale wijkagenten bestaan.
Maar de grootste vooruitgang die we de afgelopen jaren hebben geboekt, zat hem wat mij betreft niet in dié dingen maar in onze telefoon. Onze MEOS zoals wij de toestellen noemen. Net als u werken wij met smartphones en apps. Direct met de introductie van onze smartphones, een paar jaar geleden, verdwenen ineens de vaste lijnen grotendeels uit onze politiebureaus en werden wij dienders ineens overal bereikbaar. Voor sommigen was dit best wel even wennen, want ja, wat nu als je vrij bent? Al snel nadat de eerste hordes waren genomen, merkten we het gemak van een mobiele politietelefoon in je zak. We konden ineens bonnen schrijven zonder pen en papier (handig als het regent), we konden exact pinpointen waar we stonden, en we konden foto's bijvoegen en mail lezen. Wauw, politiewerk 2.0
Maar als we toen hadden geweten waar we een paar jaar later zouden staan! Net als op uw iPhone of Samsung zit ook op onze telefoon bomvol slimme technologie en deze technologie wordt steeds geavanceerder. Laatst las ik een artikel op intranet over een nieuwe App. Ik kon zelfs trajectcontrole en de Tintman, een apparaat om de lichtdoorlatendheid van autoruiten mee te meten, downloaden. Vroeger ging je met een hele koffer op pad om hetzelfde te doen. Bizar. Wist je dat we ook documenten kunnen scannen? Gewoon door ze op onze telefoons neer te leggen. Ja, de technologie helpt ons om ons werk sneller en beter te kunnen doen.
Maar zoals altijd het geval, kleeft ook hier een nadeel aan een voordeel. Is je batterij wel opgeladen voordat je de straat opgaat? Of heb je de laatste update wel gedownload? Nee? Dan kan de telefoon ineens niets meer. En dat is maar goed ook. Onze MEOS-telefoons zijn natuurlijk goed beveiligd, want we willen niet dat gevoelige informatie letterlijk op straat komt te liggen.

Meer berichten