Foto:

Column Marc Tangel: Vogelpop

Parkpop werd dit jaar gekaapt door de Generatie Z. Dat is niet erg, want toen het evenement achtendertig jaar geleden voor het eerst werd gehouden, richtte de organisatie zijn peilen ook op de prilste jeugd. Bovendien werden muziekliefhebbers die het zwart-wit van de vorige eeuw nog hebben meegemaakt dit jaar ruimschoots gecompenseerd met een gloeiende editie van Parkpop Saturday Night.

Nu is zo'n line up met grootheden uit het verleden niet zonder risico: Simone Signoret verzuchtte niet voor niets dat nostalgie aan inflatie onderhevig is. Waar Kim Wilde haar vocale degradatie vorig jaar nog enigszins binnen de bebouwde Haagse kom wist te houden, ligt de mondiale afgang van Madonna tijdens het Eurovisie Songfestival nog menig tv-kijker getergd in het oor. Langzaam vallen de sterren uit de jaren tachtig van hun voetstuk, en dan krabbel je je toch wel twee keer achter de oren voor je een kaartje voor de heren van Tears For Fears aanschaft.

Nu had mijn zus als vurig fan van laatstgenoemde formatie geen last van dit soort angsten. Zij was er als de kippen bij om enkele 'vroege vogelkaarten' aan te schaffen en goedgemutst tegen de brandende zon stappen wij deze zaterdagmiddag met een bescheiden vriendengroep het Zuiderpark binnen. Nu moet ik u bekennen dat ik bij de eerste passen die wij op het veld zetten, vooral naar de grond kijk. De reden hiervoor ligt verscholen in een bezoek dat ik twee weken geleden aan het evenemententerrein bracht. Naast enkele recreërende gasten, was de grote grasvlakte van het Zuiderpark op dat moment vooral het domein van een uitgebreide Nijlganzenkolonie. Nu zijn deze vogels van zichzelf wel zo slim om tijdelijk het veld te ruimen als een paar duizend gasten ongenodigd hun leefruimte betreden, maar dit neemt niet weg dat zij tot die tijd de vrijheid nemen hun woonomgeving om te toveren tot een openbaar toilet. De kuikenkeutels zijn hierbij het grootste probleem niet, maar ik kan u verzekeren dat menig Deense Dog jaloers omkijkt naar de excrementen van volwassen exemplaren. Geen ondergrond dus om jezelf op een zonnige dag eens stevig in te nestelen.

Al mijn hierboven beschreven angsten blijken gelukkig ongegrond. Het gras ligt er aan het begin van deze tropische zaterdagmiddag opvallend groen bij, het schaduwterras is snel gevonden en de twee locaties met waterpunten blijken te voorzien in een behoefte, want de wachtrij voor deze vochttapplekken is langer dan die voor een achtbaan in Drievliet tijdens het hoogseizoen. "Als ik daar in ga staan, ben ik al uitgedroogd voor ik aan de beurt ben", vat een festivalbezoeker het tafereel treffend samen, waarna zij kordaat richting bar koerst. Toch doet de warmte geen afbreuk aan de sfeer en de sterren van twee tot drie decennia terug stralen in de late middagzon. Als na een spetterend vuurwerk de schemer definitief over het Zuiderpark neerdaalt en de laatste gasten vertrekken, neemt een mysterieus zoemend geluid het overheersende gitaargeweld van de slotact over. Het zijn de veegwagens die het festivalterrein vliegensvlug ontdoen van de achteloos weggeworpen festivalbekertjes en, als het moet, ook van Nijlganzenpoep. U kunt de komende maanden dus weer rustig picknicken in het Zuiderpark, maar pas op: het festival keert volgend jaar pas terug. Die Nijlganzen verwacht ik veel eerder...

Meer berichten