Greet Heppener bekijkt het leven met een lach en een traan. Maar de lach wint het nog altijd.
Greet Heppener bekijkt het leven met een lach en een traan. Maar de lach wint het nog altijd. (Foto: Frans Limbertie)

Humor houdt Haagse Greet overeind

Het leven van Greet Heppener (77) is voor altijd met Den Haag verbonden. De vrolijke Haagse woont nu weer in de buurt waar ze is opgegroeid, en ondanks dat daar de laatste jaren veel is veranderd wil ze er nooit meer weg. "Eigenlijk kijk ik best tevreden terug op alles, ondanks de wat mindere momenten die ik heb gekend."

Door Frans Limbertie

Den Haag - Eerst moet Greet nog even wat recht zetten. Ze heeft veel leuke en spontane reacties gekregen op het artikel in deze krant over de Sociale Tafel, maar een ding was feitelijk onjuist: "Jij schreef dat ik ook nog op het Groenewegje heb gewoond. Klopt geen bal van, joh. Vooral als je weet wat zich daar vroeger in de jaren zestig en zeventig allemaal afspeelde. Straks denken de mensen dat ik daar zelf achter het raam zat, ha, ha, ha." Vooral bij Florencia waar Greet een paar keer per week een bakkie koffie drinkt en kletst met wat buurtgenoten, hebben ze er veel lol om gehad. "Ach ja, ik lag eigenlijk zelf ook wel in een deuk. Stel je voor zeg, om te gillen."
Terug naar haar jeugd op de Haagse Noordwal. Greet groeide in de jaren veertig en vijftig op in een groot gezin met negen kinderen. "Ik was de jongste van de vijf dochters. We hadden een strenge pa met losse handjes. Wij waren leuke en ondeugende meiden maar hadden het zwaar te verduren, de jongens wat minder. Je durfde 's avonds niet te laat thuis te komen, want dan kreeg je er van los met een riem met zo'n ijzeren gesp. Hij had zelf vroeger in Groenestein aan de Haagse Loosduinseweg gezeten. Dat was toen een streng katholiek kindergesticht waar kinderen werden gedrild. Dat probeerde hij ook op ons over te brengen. We moesten naar hem luisteren. En ook mijn moeder deed alles wat hij zei. Hij was echt thuis de baas." Om thuis te ontvluchten trouwde Greet net als haar zussen op vrij jonge leeftijd. "Ik ben bijna twintig jaar samen met mijn man geweest en we kregen een zoon, maar het huwelijk was niet goed. Ik was te naïef in het begin. We hadden allebei een baan." Greet was ambtenaar bij Sociale Zaken en moest hard werken. Na verloop van tijd kwam ze erachter dat veel van het gezamenlijke geld door haar man van de giro werd gehaald. "We staan steeds in het rood, zei ik. Volgens hem kwam dit omdat ik vaak mensen uitnodigde om te komen eten. Maar meneer verbraste het aan de gokkast. Deze man deugt niet en heeft maling aan mij, wist ik toen." Hij dacht dat Greet bij hem zou blijven, maar midden jaren tachtig besloot ze toch weg te gaan. "Via Sociale Zaken, waar ik toen werkte, ben ik aan een andere woning gekomen."
De cirkel is rond, want nu woont Greet weer in het buurtje bij de Noordwal waar ze is geboren en is opgegroeid. "Wel jammer dat de oude sfeer van vroeger is verdwenen." Een paar jaar geleden kreeg ze een nieuwe heup en werd er bij bloedafname ontdekt dat ze leukemie had. Gelukkig is dat nu stabiel. Greet blijft op haar manier overal de humor van inzien. "Dat heb ik wel geleerd. Een dag niet gelachen is zonde van je dag," zegt ze.

Meer berichten