Foto: Dick Teske

Column agent Pjotr Vreeswijk: Lachgas

Lachgas. Het klinkt als iets grappigs maar dat is het allerminst. Misschien ziet u ze wel eens op straat liggen, die kleine, zilverkleurige gaspatroontjes voor in een slagroomspuit. Ik kwam ze een jaar of acht geleden voor het eerst tegen, op één van de hangplekken in mijn wijk. Het waren er maar een paar. Ik had de jeugd er nog nooit mee betrapt en dacht er eigenlijk niet zoveel van.
Ja, ik wist wat het met je deed, bij inhaleren word je er zeer kortstondig high van, en ik wist hoe ze het gebruikten; inhaleren via de inmiddels beruchte ballonnetjes.

Maar naarmate de zomer vorderde, werd ook mijn jeugdgroep groter en lag de stoep er ineens mee bezaaid. Honderden van die glimmende buisjes, overal waar ik keek. Ik had het gevoel dat dit wel eens heel snel uit de hand zou kunnen lopen. En ik kreeg helaas gelijk. Naast het lachgas - wat er destijds al met dozen tegelijk doorheen ging - zag ik ook het alcohol- en drugsgebruik toenemen. De groep werd baldadiger en schoof langzaam op van een overlastgevende, naar een criminele jeugdgroep. Er moest iets gebeuren. Uiteindelijk zijn we met die groep aan de slag gegaan en de meeste zijn, nu zoveel jaar later, gelukkig prima op hun pootjes terecht gekomen.
Anno 2019 is er iets anders aan de hand. Natuurlijk, we hebben nog steeds jeugdgroepen en alcohol- en drugsgebruik, maar het misbruik van lachgas heeft zich naar een compleet ander, en wat mij betreft ook zeer zorgelijk, stadium verplaatst. Tijdens horecacontroles heb ik ze al zien staan in keukentjes of achterafkamertjes. Enorme cilinders gevuld met lachgas. De ballonnen liggen er, als waren het M&M's, in een glazen schaal, keurig naast. Ik heb me laten vertellen dat de gevulde ballonnen voor vijf euro per stuk worden verkocht. Ik heb de cilinders op het strand gezien, in auto's en ook over de meldkamer hoor ik de meldingen bijna dagelijks. 'Kunt u even gaan kijken daar en daar? De bestuurder is mogelijk onder invloed van lachgas', hoor ik dan. Natuurlijk gaan de collega's er dan op af, maar ingrijpen, dat wordt lastig. De wet verbiedt het gebruik en de verkoop van het lachgas (nog) niet. Overigens kunnen de collega's wel optreden als ze de bestuurder met het ballonnetje betrappen en deze daarmee artikel 8 van de Wegenverkeerswet overtreedt.

Listig

Al met al, een hele listige ontwikkeling als je het mij vraagt. En ik ben gelukkig niet de enige die er zo over denkt. Vorige week vroeg onze burgemeester Pauline Krikke zich nog openlijk af of de landelijke politiek niet zou moeten ingrijpen en of het goedje niet weer op de lijst van geneesmiddelen moet komen. Dan is het alleen nog in de apotheken verkrijgbaar en kan er makkelijker tegen illegale verkoop worden opgetreden.

Dieptepunt

Een paar dagen later was er een nieuw dieptepunt. Tijdens het programma Zomer met Art, van RTL4 vertelde een ondernemer, die overigens zo stoned als een garnaal aan tafel zat, doodleuk dat hij met zijn bakfiets door heel Amsterdam rijdt om vervolgens met lachgas gevulde ballonnen te verkopen. Soms wel tot veertig stuks per persoon, per dag. Echt iets om je zorgen over te maken. Laten we hopen dat de landelijke politiek de partydrug snel weer op de Opiumlijst zet.

Meer berichten