Copyright foto Dick Teske. Portret wijkagent boulevard Pjotr Vreeswijk. Eénmalig vrij copyright voor De Posthoorn bij artikel over Pjotr. Naamsvermelding voluit verplicht Foto Dick Teske
Copyright foto Dick Teske. Portret wijkagent boulevard Pjotr Vreeswijk. Eénmalig vrij copyright voor De Posthoorn bij artikel over Pjotr. Naamsvermelding voluit verplicht Foto Dick Teske (Foto: TESKE)

Column agent Pjotr Vreeswijk: Trots

Soms heb je weleens een politie-inzet waarbij je je vingers aflikt. De afgelopen jaren stond het vuurwerkfestival in Scheveningen voor mij steevast op nummer een. De drukte, de hectiek, de sfeer binnen het politiebureau.

Zulke dagen zijn met niets te vergelijken, ik voel me dan extra trots om politieman te zijn. Een ander toppertje was het festival The Life I Live in het centrum. Ik heb er ooit, toen het nog gewoon Koninginnenach heette, één van mijn leukste diensten gedraaid. Maar het meest complexe en meest bijzondere wat ik ooit binnen de politie heb meegemaakt waren toch wel de diensten, rondom het NSS in 2014, toen president Barack Obama ons land bezocht. Honderden, misschien wel duizenden, collega's uit het hele land werden 'ingevlogen' om deze veelomvattende beveiligingstaak uit te voeren. Ik herinner mij nog dat ik met een groepje politieagenten uit Limburg op pad werd gestuurd. We reden op onze mountainbikes door Den Haag, het leek me leuk om het nuttige met het aangename te verenigen en besloot mijn zuidelijke collega's op een fietstocht door onze stad te trakteren. Ik reed met ze langs het Lange Voorhout, hotel Des Indes, het Binnenhof en door buurten zoals de Schilderswijk en het Zeeheldenkwartier. Ze keken hun ogen uit. Dat brengt me meteen bij een andere bekende plek in Den Haag: het Malieveld. En laat ik daar anderhalve week geleden nou net ook een waanzinnige dienst hebben meegemaakt: het concert van Pink.
De laatste jaren hebben wel meer wereldberoemde artiesten op het grasveld langs de Utrechtsebaan opgetreden, dus de politie heeft ondertussen aardig wat ervaring met zulke grote publiekstrekkers. De Rolling Stones, Bruce Springsteen en ook het Haagse festival Beatstad werd er vaker gehouden. Verleden week zondag trok Pink ruim 46.000 bezoekers. En wat een feest zeg. Zover ik me kan herinneren is er naast wat dronken bezoekers niets noemenswaardigs voorgevallen. Ik had een vrije rol, dus tussen de bedrijven door kon ik ook nog een glimp van het concert opvangen. Wat een show en wat een sfeer. Het zwaartepunt van onze inzet lag op het einde van het concert toen de massale uitloop op gang kwam. Hier kwam de ervaring en de (bijna) naadloze samenwerking tussen de verschillende diensten goed van pas. De onophoudelijke stroom werd vanaf het Malieveld door middel van matrixborden direct naar de juiste perrons in het Centraal Station geleid. De treinen in alle rijrichtingen werden met verschillende kleuren aangegeven waardoor het leeuwendeel van de bezoekers binnen het uur al richting hun woonplaatsen onderweg waren. Fantastisch om van zo dichtbij mee te maken. Dan nog iets anders. Ik noemde het net al even. De sfeer. Het was werkelijk waar een verademing. Ik stond samen met mijn collega direct bij de hoofduitgang toen de uitstroom begon. Ik heb zo'n beetje iedereen naar buiten zien komen. Niets dan tevreden gezichten. Mensen uit het hele land, ik hoorde de zachte G, Amsterdams, Rotterdams, uiteraard Haags maar ik sprak ook Belgen. Ik heb geen onvertogen woord gehoord. Misschien was dat voor mij wel het hoogtepunt van die avond. Het kan dus kennelijk allemaal nog wel. Terwijl het podium alweer werd afgebroken hielden we nog een korte debriefing. Trots dat ik er deel van mocht uitmaken reed ik later die nacht naar huis.

Meer berichten