Foto: MARK DAVID

Column Cary van Rheenen: Paardenfluisteraar

Ik ontdekte onlangs aan de achterkant van het gebouw waar ik woon een soort miniparkje. Een verlaten gebiedje met twee slecht onderhouden jeu de boules banen, tal van plantenperkjes, twee bijenkisten en een flink aantal moestuinachtige houten bakken.

Op het eerste oog leek de aandacht voor deze zaken verdwenen, gezien het overtollige onkruid in de bakken, maar bij nader inzien was er toch minimaal één persoon die enigszins om een deel van de moestuin bekommerde. Toevallig heeft Xandra, mijn vriendin, een volkstuin en ik weet dat zij zich vol overgave stort in de verwording tot stadsboerin. Ik toonde haar mijn ontdekking. Het vooruitzicht aubergines, snijbonen, aardbeien, kolen en snijbiet te kunnen oogsten, maakte Xandra razend enthousiast. In overleg met de mevrouw die inderdaad met mate de moestuin bestierde, werd de hulp van Xandra met open armen aanvaard. Omdat Xandra min of meer via mij betrokken raakte bij het kruiden- en plantenonderhoud, kregen we van het bestuur van het miniparkje een cursusdag paardenfluisteren aangeboden. Ik begreep het verband niet. Later bleek dat de mevrouw van het bestuur slechthorend was en alleen paarden had gehoord toen ik haar op de aanwezigheid van de vele paardenbloemen in de moestuin wees. Maar elke ervaring is weer een nieuwe, dus togen we naar 'Het Ros'.

We werden ontvangen door Mildred die al snel vaststelde dat wij een grote lacune in ons zelfvertrouwen vertoonden, een paars spectrum en een donkergroen karma uitstraalden en emotioneel overbeladen waren. Ze leidde ons naar een zandbak waar twee paarden, een witte en een zwarte, rustig rondliepen. Tot het moment dat ik over de omrastering klom. Wellicht was mijn opmerking, wijzend naar het witte paard, dat Sinterklaas op vakantie was wel te luid uitgesproken. De witte begon te steigeren en door de bak te galopperen. De zwarte liet zich eveneens niet onbetuigd. Hij stond op zijn voorbenen. Mildred stond als verstijfd en riep dat ze dat nog nooit hadden gedaan. Weer onder controle, naderden we in een tweede poging schoorvoetend de paarden. Ik koos nu voor de zwarte. Voordat het fluisteren begon moest ik eerst een volledige ronde rond Ruben, zo heette de zwarte, lopen om de brug van vertrouwen te bouwen. Ik zag de beelden van Ruben met de hoog naar achter schoppende benen, maar overwoog het risico te nemen. Xandra had ondertussen haar ronde al gemaakt rond Vespucci, het witte paard. Ze knikte me bemoedigend toe. Vanaf de schouder naar de achterkant daar omheen en dan weer terug naar het hoofd, de Elfstedentocht leek mij een makkelijker opgaaf. Ik pakte al mijn moed bij elkaar en begon de barre tocht. Tot aan het achterbeen ging het goed, de hoek om en ongelooflijk maar waar, toen ik Ruben zeer omzichtig aan zijn achterzijde passeerde en opgelucht adem haalde, schopte hij niet, integendeel hij zette zijn benen enigszins uit elkaar en produceerde een ferme pisstraal waardoor mijn broek in een klap aardebruin werd. Ik slaakte een kreet, Ruben schrok, steigerde, raakte daarbij de kont van Vespucci. Xandra werd omver geduwd en kwam terecht in de net door Ruben geproduceerde poel. Ik had me als een volleerd hoogspringer over de omrastering geworpen. Xandra en ik slopen stilletjes naar de auto. De mevrouw van het bestuur vond ons heel ontspannen na ons bezoek aan 'Het Ros'.

Meer berichten