Copyright foto Dick Teske. Portret wijkagent boulevard Pjotr Vreeswijk. Eénmalig vrij copyright voor De Posthoorn bij artikel over Pjotr. Naamsvermelding voluit verplicht Foto Dick Teske
Copyright foto Dick Teske. Portret wijkagent boulevard Pjotr Vreeswijk. Eénmalig vrij copyright voor De Posthoorn bij artikel over Pjotr. Naamsvermelding voluit verplicht Foto Dick Teske (Foto: TESKE)

Column agent Pjotr Vreeswijk: Cameratoezicht

Sociale media. Ik heb het er vast al eens met u over gehad. Waarschijnlijk vertelde ik toen hoe de politie dit medium gebruikt om met u in contact te komen en blijven.

Als bureau zijn wij op Facebook te vinden en bijna iedere wijkagent heeft zijn of haar eigen Twitteraccount. Hartstikke mooi natuurlijk. We delen, liken en vragen u om hulp als we op zoek zijn naar getuigen van een strafbaar feit. Soms willen we gewoonweg een bijzonder verhaal uit de wijk vertellen. Sociale media is leuk en voor de politie vooral erg nuttig. Toch is er - zoals met alles - een keerzijde. En daar wil ik in deze column een paar regels aan wijden.

U ziet ze vast wel eens voorbijkomen. Van die filmpjes waarop te zien is hoe mijn politiecollega's hun werk doen. Vorige week dook er weer eentje op. Op de beelden was te zien hoe een collega in Leiden een groep dronken meiden sommeert te vertrekken. Daarbij gebruikt een agent gepast geweld om een studente op afstand te houden. Korte tijd later konden we zien hoe hij haar aanhield. Als ik daar met politieogen naar kijk zie ik niets raars. Een agent die zijn werk doet. Keurig netjes en met respect.
Toch riep ook dit filmpje de nodige reacties op. Enkele opmerkingen: 'Belachelijk hard optreden' en 'lekker stoer hoor, tegen zo'n jong meisje!' Hou me ten goede, iedereen mag er een mening over hebben en deze uiten, maar toen een dag later de werkelijke toedracht bekend werd verstomden de meeste stemmen al snel.
De eigenaar van het café waar de overlast was begonnen, vertelde later tegen een journalist: 'De studenten gedroegen zich al enige uren uitermate irritant en maakten me uit voor rotte vis.' En dat gedeelte, de toedracht, staat meestal niet op beeld. Dat vertekent de boel natuurlijk enorm.
Ik kan me de opkomst van de eerste smartphones nog herinneren. Ik werkte in de surveillancedienst aan bureau Laak en als we ergens uitstapten werden we van alle kanten gefilmd. Destijds reageerden we er vaak nogal fel op, maar ondertussen is de politie het filmen wel gewend. Zeker in een stad als Den Haag, waar we bovenop de politiek zitten, zijn camera's een alledaags fenomeen.
Ook ik krijg regelmatig de vraag hoe ik daarmee om ga. Ik antwoord dan meestal dat ik er niet zo mee zit. Ik zie er zelfs een voordeel in. Het maakt me bewuster van mijn handelen. En natuurlijk, emoties kunnen hoog oplopen, ook bij mij als politieman, maar zolang dat handelen past in de rechtmatige uitoefening van mijn bediening. In begrijpelijk Nederlands: zolang hetgeen ik doe in overeenstemming is met mijn bevoegdheden en past bij de omstandigheden, is er wat mij betreft niets dat niet opgenomen mag worden.
Camera's tijdens het werk kunnen soms intimiderend zijn. Alles wat ik zeg kan op verschillende manieren worden uitgelegd, dus pas ik op mijn woorden. Tegelijkertijd houden de camera's mij ook scherp.

Wist u trouwens dat wij u ook weleens filmen? Sommige van mijn collega's dragen een kleine, maar zichtbare camera op hun uniform. En wat blijkt, hetzelfde effect treedt ook bij u op. Gelukkig zijn we allemaal mens.
Want zeg nu zelf, op beeld wil iedereen er natuurlijk op zijn paasbest uitzien.

Meer berichten